RSS

Category Archives: Չափածո

Իմ պատմության հերոսուհին

Հոգնած ու, ինչպես միշտ, սոված, բարձրացա երթուղային: Նստեցի նախավերջին շարքի ազատ աթոռին ու սկսեցի մտածել… բա հիմա ո՞վ է լինելու իմ պատմության հերոսը… գուցե կանգառում կանգնած կապուտաչյա այն երիտասարդը, որի պատճառով բաց թողեցի առաջին երթուղայինս` ինքս ինձ համոզելով, թե իբր տեղ չկա ու կանգնելու հավես էլ չկա, թե` կանգառում կողքիս նստած փափլիկ տիկինն ու իր աղջիկը… մտորում էի, որքան հետաքրքիր է ուսումնասիրել տարբեր մարդկանց, նրանց հագ ու կապը, շարժուձեւը…

իմ պատմության հերոսուհինՀանկարծ երթուղայինը կանգ առավ հերթական կանգառում, ու գանգրահեր, բարակիրան մի աղջիկ` քանոնը ձեռքին, բարձրացավ երթուղային … գույնզգույն մեխակների փոքրիկ փունջ ուներ… «երեւի համերգից է գալիս»,- մտածեցի ես… Սիրում եմ քանոն նվագող աղջիկներին… Չեմ սիրում մեխակներ. չնայած իրենց անուշ հոտին, նրանք ինձ միշտ տխուր դեպքեր են հիշեցնում…

– Ներեցեք, ի՞նչ է Ձեր անունը:

– Ի՞նչի:

– Ասեք, կասեմ:

– Անահիտ:

– Ուզում եմ Ձեր մասին պատմություն գրել:

– Ո’չ, պետք չէ….

Նրա փոխարեն ցանկացած ուրիշ մեկը կասեր այո, իսկ նա ասեց ոչ…

Երթուղայինը կանգ առավ, ինչպես միշտ շնորհակալություն հայտնեցի վարորդին ու իջա: Անձրեւ էր մաղում, տարօրինակ տխրություն էր իջել վրաս, ասես ինչո՞ւ ասաց ոչ… բա հիմա ո՞վ պետք է լինի պատմությանս հերոսը …

Անձրեւի կաթիլները կամաց-կամաց անէացրին, սրբեցին տարան իմ գանգրահեր հերոսուհուն…

«Չեմ սիրում մեխակներ,- մտածեցի ես, – նրանք ինձ միշտ տխուր դեպքեր են հիշեցնում…»:

 
Leave a comment

Posted by on July 31, 2014 in Չափածո

 

Tags:

Որոշ ժամանակ անց

Ժամանակի հետ

Որոշ ժամանակ անց հասկանում ես օգնության ձեռք մեկնելու և հոգին շղթայելու նուրբ տարբերությունը և սովորում ես, որ սերը չի նշանակում պառկել, ընկերակցությունը չի նշանակում ապահովություն, և սկսում ես սովորել…

Որ համբույրները պայմանագրեր չեն և նվերները խոստումներ չեն, սկսում ես ընդունել ջախջախիչ պարտություններդ բարձր ճակատով և բաց աչքերով, սովորում ես կառուցել բոլոր ճանապարհներդ այսօր, որովհետև վաղվա հողը չափազանց անկայուն է ծրագրերի համար, և երբեմն մրգերը ժամանակից շուտ են ընկնում:

Որոշ ժամանակ անց սովորում ես ասել` բավական է, քանի դեռ արևը չի այրել իր ջերմությամբ:
Ինչպես նաև`տնկել սեփական այգիդ և զարդարել սեփական հոգիդ, փոխանակ սպասելու, որ ինչ որ մեկը քեզ ծաղիկներ բերի:

Եվ սովորում ես, որ իսկապես կարող ես դիմանալ,
որ իսկապես ուժեղ ես, որ իսկապես արժես… և սովորում ես ու սովորում ես…
և ամեն օրվա հետ սովորում ես:

Ժամանակի հետ սովորում ես, որ լինել մեկի հետ, քանի որ քեզ լավ ապագա է առաջարկում, նշանակում է` ուշ թե շուտ կցանկանաս վերադառնալ անցյալ:

Ժամանակի հետ հասկանում ես, որ միայն նա, ով ընդունակ է սիրել քեզ քո թերություններով և առանց ձգտելու քեզ փոխել, կարող է քեզ տալ ցանկացածդ ողջ երջանկությունը:

Ժամանակի հետ քեզ հաշիվ ես տալիս, որ այդ մարդու կողքին ես միայն մենակությունդ ուղեկցելու համար, որ այդ ամենը անխուսափելիորեն կավարտվի՝ նրան այլևս չտեսնելու ցանկությամբ:

Ժամանակի հետ հասկանում ես, որ իսկական ընկերները հաշված են, և նա, ով չի պայքարում նրանց համար, վաղ թե ուշ իրեն կտեսնի շրջապատված կեղծ ընկերներություններով:

Ժամանակի հետ սովորում ես, որ զայրույթի պահին ասված բառերը կարող են շարունակել ողջ կյանքի ընթացքում խոցել նրան, ում վիրավորեցիր:

Ժամանակի հետ սովորում ես, որ յուրաքանչյուրը կարող է ներողամիտ գտնվել, բայց ներելը միայն վեհ հոգիներինն է:

Ժամանակի հետ հասկանում ես, որ եթե դառնորեն վիրավորել ես ընկերոջդ, շատ հավանական է` ընկերությունը էլ երբեք նույնը չլինի:

Ժամանակի հետ քեզ հաշիվ ես տալիս, որ չնայած երջանիկ լինես ընկերներիդ հետ, մի օր լացելու ես նրանց համար, ում թողել ես, որ հեռանան:

Ժամանակի հետ քեզ հաշիվ կտաս, որ յուրաքանչյուր մարդու հետ ապրած յուրաքանչյուր փորձություն անհամեմատելի է:

Ժամանակի հետ քեզ հաշիվ կտաս, որ նա, ով նվաստացնում կամ արհամարում է ինչ որ մարդու, վաղ թե ուշ կզգա նույն նվաստացումներն ու արհամարանքը բարձրացրած քառակուսի:

Ժամանակի հետ հասկանում ես, որ դեպքերը արագացնելը կամ ստիպելը, որ շուտ պատահեն, կհանգեցնեն, որ վերջում չի լինի քո սպասածի պես:

Ժամանակի հետ քեզ հաշիվ ես տալիս, որ իրականում լավագույնը ապագան չէր, այլ այն պահը, որ ապրում էիր այդ վայրկյանին:

Ժամանակի հետ կտեսնես, որ չնայած երջանիկ կլինես նրանց հետ, ովքեր կողքիդ են, անասելի կկարոտես նրանց, ովքեր երեկ քեզ հետ էին և հիմա հեռացել են:

Ժամանակի հետ կսովորես, որ փորձել ներել կամ ներողություն խնդրել, ասել, որ սիրում ես, ասել, որ կարոտում ես, ասել, որ կարիքն ունես, ասել, որ ուզում ես ընկեր լինել,.., մի շիրմի առաջ, արդեն ոչ մի իմաստ չունի:

Բայց, դժբախտաբար, միայն Ժամանակի հետ….

Խորխե Լուիս Բորխես «Ժամանակի հետ»

                                                                                                            © Թարգմանություն ` Մերի Զոհրաբյանի

 
 

Tags: , ,

«Դրախտի նախամուտքը»

Սենյակը` արվեստանոցը, լուսավորված էր բուխարու թրթռացող, վայրենի ու կրքոտ լույսով:
Կրակը կարծես աֆրիկյան բնիկներին հատուկ մի պար էր պարում` ճարճատյունով ու խայտալով:
Հատակին արջի մորթի էր գցված`գորշ արջի, որ յուրահատուկ տեսք էր տալիս պատից կախված բազմաթիվ կտավներին:
Սենյակի աջ կողմում աստիճաններն են, որ տանում են ննջարան:
Կնոջ գլուխը տղամարդու ձախ ուսին է, բայց կարծես իրեն զգացնել չի տալիս:
Տղամարդը մտազբաղ ծխում է:
– Էլի ոչ մի նկար չվաճառվեց, ես քեզ խոսք էի տվել տանել ծով, չի ստացվում:
Նելլ, միգուցե քո բացատրություններն են վատ, որ նկարները չեն վաճառվում:
Ծխախոտի մոխիրն ընկավ անկողնուն:
Կինը ձայն չհանեց՝ անիմաստ համարելով ամեն օր կրկնել նույնը:
– Կարեն, միգուցե Իմ նկարը վաճառենք,- զգույշ շշնջաց կինը՝ ձեռքով շոյելով տղամարդու մազոտ կուրծքը:
– Ոչ մի դեպքում, դա Իմն է, իմ երազանքը, դա քո մարմինն է, դա դու ես եւ երբեք չի դառնա ուրիշի աչքերի սեփականությունը: Դու ի՞նչ է ուզում ես ցնդե՞մ:
– Բայց ծովը քեզ է անհրաժեշտ, բայց հիշու՞մ ես ինչ ասաց բժիշկը:
Քեզ միայն ծովի օդը կբուժի: Իսկ նկարը հետո նորից կնկարես:
– Կնոջ հիմարությունը սահմաններ չունի:
Հրեց կնոջ ձեռքը, վեր կացավ անկողնուց ու իջավ արվեստանոց:
Արվեստանոցին կից սենյակում՝ պատերի տակ շարված են նկարներ, ավարտված, կիսատ, փչացրած…
Փնտրեց, գտավ սպիտակ սավանով փաթաթած մի նկար:
Բերեց բուխարու մոտ, բացեց սավանը:
Սավանը հեշտ տեղի տվեց, բայց դժվարությամբ անջատվեց նկարից:

* * *
Դեռ անցած տարի էր, երբ հերթական անհաջող ցուցահանդեսից հետո, նոր ընդունված նկարների գիդը` Նելլին, գիշերը մնաց նրա մոտ:
Անհաջող անցած օրը լցվեց նրանով:
Ստացավ այն, ինչ չէր ստացել իր ապրած ողջ տարիների ընթացքում:
Գիշերը քունը չէր տանում, երջանկությունից էր, թե՞ … չգիտեր:
– Դու միշտ կքնես այդպես, լա՞վ, լրիվ մերկ:
– Դու գիժ ես,- ծիծաղեց Նելլին:
Հետո իջան արվեստանոց, Նելլին բազկաթոռին մերկ նստած՝ շամպայն էր խմում:
Շամպայնի մեջ վեր ու վար էին անում շոկոլադի մանր կտորներ:
Ոտքը գցել էր ոտքին, ոտքի մատներով բռնել էր մի պոչը կարճ կարմիր վարդ:
Ոտքը` ծնկից ներքեւ վեր ու վար էր անում՝ համահունչ շամպայնի մեջ գցած շոկոլադի մանր կտորներին:
Տեսարանը խենթ էր:
Նելլին կարծես դա զգաց ու արձակուրդ տված ամոթխածությանը՝ վերջնական հրաժեշտ տվածի նման, վեր կացավ ու պառկեց արջի մորթու վրա:
– Նկարիր:

* * *
Նկարում արջի մորթու վրա շողշողում էին լույսի նրբերանգ, ֆոկուսից դուրս ճառագայթները, ու կարծես դա լույսի ու ավազահատիկներով հագեցած քամու պար էր:
Լույսի բղավոց, քամու չկամեցողություն:
Նելլիի մերկ մարմնի ամեն մի հատված պատմում էր, թե ինչպես է անփորձ մարմինը հմուտ ձեռքերում վերափոխվել ցանկությունների, զգացմունքների ու կրքի մի փոթորկի:
Նկարի կիսամթի մեջ մեջ նույնիսկ կույր աչքը կտարբերեր՝ ոտքերի արանքում տեղավորված ամոթույքի եռանկյան մազափնջի կարծես թեթև թրթռոցը:
Կիսափակ աչքերում մաքուր սիրո արտացոլումն էր լուսախաղերի տեսքով:
Քրտինքի մի թափանցիկ կաթիլ էր ձախ կրծքի վրա:
Կրծքերի հպարտ կանգնած, հրավիրող գլխիկները, իրենց մուգ գույնով միաձուլվում էին արջի մորթու գույնին, ստեղծելով մի պատկեր, որից անհնար էր հայացքը կամավոր հեռացնել:
Շուրթերը կիսաբաց պատմում էին սրտի ու կրքի անիմաստ ճակատամարտը, որտեղ հաղթողներ չեն լինում կամ հաղթում է երրորդ կողմը` Սերը:
Նկարի անվանումն էր «Գտնված ավազահատիկը»:

– Ես սա կյանքում չեմ վաճառի,- նորից փաթաթեց սավանով եւ վերադարձրեց տեղը:

* * *
Բարձրացավ վերեւ: Նելլին քնած էր:
Զգույշ մտավ անկողին, ձեռքը դրեց նրա կրծքին, ինչպես սովոր էր քնելու ու փորձեց քնել:
Զնգաց հեռախոսը:
Մինչեւ հասավ լիցքավորման դրած ու մոռացած հեռախոսին, Նելլին արթնացավ:
– Լսում եմ, ո՞վ, հա՞, Աբո, ասա ի՞նչ է եղել, այս ժամի՞ն… ո՞վ… լուրջ ես ասու՞մ.. լավ, եղավ, մաղարիչ ունես, եթե ստացվի:
Նելիի հարցական հայացքը չէր կտրվում նրանից:
– Ի՞նչ, ո՞վ էր:
– Նախկին կնոջս եղբայրը` Աբոն` քաղաքապետարանից:
– Հետո՞:
– Ասաց, որ վաղը նոր քաղաքապետը կնոջ հետ գալու է, ինչ որ պաշտոնյայի ծննդյան են հրավիրված, երեւի նախագահի, ուզում են նկար ձեռք բերեն:
– Սա ճակատագիր է Կարեն, ոչ բոլոր նկարների տակ կա քո ազգանունը, հարկավոր է գրել եւ ինչքան արագ, այնքան լավ:
– Գիշերվա տասներկուսն է, դու ինչ է գժվե՞լ ես, ի՞նչ կապ ունի գրված ազգանունը:
– Դու չես հասկանում, քնիր ես կգրեմ, մոռացե՞լ ես, որ ես էլ եմ նկարիչ:
– Միեւնույն է ոչինչ չի ստացվի, թող այդ անշնորհակալ գործը:
Նելլին արդեն մերկ մարմնի վրա էր գցում գիշերանոցը:
– Դու քնիր:

* * *
Առավոտյան, երբ Կարենն իջավ արվեստանոց, Նելլին գիշերանոցով քնած էր արջի մորթու վրա, մատները յուղաներկոտ, վրձինը բուխարու մոտ ընկած:
Նայեց պատի նկարներին:
Բոլոր նկարների տակ յուղաներկով գրված էր «Կ.Վահունի»:
Նախկին կնոջ դիմանկարը պատից հանված, դրված էր հատակին՝ հենված պատին, առանց մակագրության:
Պատի դատարկ մեխը կարծես կրկնում էր նախկին կնոջ խոսքերը.
«Դու անհաջողակ ես, իմ դժբախտության պատճառը, փինաչի նկարիչ, գոնե եղբորիցս` Աբոյից սովորիր փող աշխատել, հասարակ բաժնի վարիչ է, բայց ինչպես է հագնվում կինը»:

* * *
Նոր քաղաքապետը քառասունին մոտ մի տղամարդ էր, կինն ավելի երիտասարդ:
Եկել էին չորս հոգով, այդ թվում եւ Աբոն:
Հերթով անցնում էին կախված նկարների մոտով:
Գլուխները թեքում աջ, ձախ, լուրջ հասկացողների նման տարուբերում:
Շամպայնի բաժակները ձեռքով բռնած՝ նայում էին նկարներին, լսում Նելիի բացատրությունը, նկարների անվանումները:
Կարծես դուր էին գալիս նկարները, բայց պարզ զգացվում էր քաղաքապետի կնոջ ավանգարդ ու որոշիչ դերը:
Երբ ավարտվեց դիտումը, քաղաքապետի կինը թեքվեց ու կիսաձայն Նելիին ասաց:
– Ես ինչ որ արտառոց բան եմ ուզում, Էքստրավագանտ, հասկանու՞մ ես, սիրելիս:
Այնպիսի մի բան, որ ցնցի բոլորին:
– Միթե՞ ոչինչ չընտրեցիք, այսքան նկարների մեջ:
– Սրանցից բոլորի տներում էլ կան, սրեդնյակ են:
– Լավ, տիկին ես հիմա մի նկար էլ ցույց կտամ: Նկարը Հունգարիայում կայանալիք մրցույթի համար է,- ստեց Նելլին,- ձեզ նման հյուրերին…հուսամ կհասկանաք ինձ:
Նելլին անսխալ հասկացել էր դիմացինի քաղքենիության աստիճանը եւ…
Նելլին անցավ ու կողքի փոքրիկ սենյակից բերեց սպիտակ սավանով փաթաթված մի նկար:
Կարենի ձեռքը դողաց:
– Այդ նկարը չի վաճառում, դա իմ…
– Այդպիսի բան կա՞, որ չվաճառվի,- քաղաքապետը ձեռքն ընկերաբար դրեց Կարենի ուսին:
– Դուք՝ արվեստագետներդ, վատ բիզնեսմեններ եք:
Կարենի ձեռքից ընկավ բաժակը:
Նելլին հանգիստ բացեց սավանը, նայեց նկարին ու կախեց Կարենի կնոջ նկարի տեղը` ազատ մեխից:
Նկարից Կարենին էր նայում Նելիի այլանդակված մարմինը:
Աչքերի տեղը կծիկ դարձած վառ գույնի օձեր էին, մարմինը տձեւի հասցրած գծերով կարծես մի հին դարչնագույն տակառ լիներ, ձախ կուրծքը աջից մեծ… ոտքերի արանքում տեղավորված ամոթույքի մազափունջը չգիտես ինչու քառակուսի: Կրծքի վրա սև գույնի քրտինքի կաթիլ:
– Մոգակա~ն է,- շշնջաց քաղաքապետի կինը,- սա իմ ուզածն է:
Կարենը չէր կարողանում խոսել, ուղեղը մթագնած, ձեռքերը դողալով փորձ արեց մոտենալ Նելլիին, խեղդել սեփական ձեռքերով…
– Նելլի, սիրելիս, դու ինձ որոշ բաներ բացատրիր, որ կարողանամ ես էլ բացատրել, դե գիտես չէ, սա նվեր է լինելու մի բարձրաշխարհիկ կնոջ: Ինձ այս նկարի արվեստի լեզուն է պետք:

Քաղաքապետի առաջարկով տղամարդիկ քաշվեցին քիչ հեռու:
– Ի՞նչ է այդ նկարի գինը:
Նկարիչը կորցրել էր խոսելու ընդունակությունը:
– Սա հազար դոլլարի մոտ գործ է,- մեջ ընկավ Աբոն,- Կարեն, ի՞նչ ես լռում:
– Ես դա չեմ կարող վաճառել,- մի կերպ արտասանեց նկարիչը,- դա գին չուներ, հիմա չգիտեմ:
– Նարեկ, վերցնում ենք, հաստատ, որոշված է,- հեռվից ասաց քաղաքապետի կինը:
– Լավ, մի թանկացրու, մենք էլ ենք արվեստից հասկանում, տալիս եմ երեք հազար ու վերջ:

Կողքից լսվում էր Քաղաքապետի կնոջ հարցերը եւ Նելիի կիսաձայն բացատրությունը:
Կանանց թվում էր, թե իրենց չեն լսում:
– Ուշադիր նայեք կնոջ աչքերին, որոնք մատնանշում են, թե նկարիչը որ կողմ է թեքում դիտողի հայացքը՝ դեպի մառախլապատ մարգարտահովիտները, թե դարչնագույն հարթավայրի բարդիները:
– Ինչո՞ւ է մի կուրծքը մեծ մյուսից, ձախը..
– Տիկին, Ձեր ամուսինը ձախլիկ է՞:
– Ոչ:
– Դե ուրե՞մն…
– Մոգակա~ն է: Ի՞սկ այս քրտինքի կաթիլը…
– Դա աչքերից ծորած թախծոտ արցունքի կաթիլն է, որ սահելով այտերի վրայուվ՝ իջել եւ կախվել է շրթունքի ծայրից, հասկանու՞մ եք, փոխաբերությունը կրծքերի և շրթունքների:
Նելլին հնարում էր՝ առանց կանգառի, համոզիչ ու հաստատուն ձայնով…
– Մարմինը տակառի….
– Այո, տիկին, ես շատ արագ կարողացա ըմբռնել Ձեր՝ արվեստին մոտ լինելը, դուք ճիշտ եք, դա Դիոգենիսի տակառն է:
– Ես էլ հենց դա էի ուզում ասել:
– Նայեք կնոջ պորտին, դա Դիոգենիս աչքն է,Դիոգենիսի, որը բռունցքները սեղմած՝ ներսից նայում է աշխարհին:

Կնոջ խորամանկությունը՝ մարդկային հիմարության նման, սահմաններ չունի:
Կարենի ոտքերը Նելիի անհեթեթությունների տարափից ծալվում էին:
Մոտեցավ իր նկարին: Նելլին, նկարի կնոջ պորտին ձեռք չէր տվել, ի՞նչ աչքի մասին էր խոսում, չհասկացավ:
Որտեղ են մառախլապատ մարգարտահովիտները, որտեղ են դարչնագույն հարթավայրի բարդիները`չէր հասկանում:

– Մոգակա~ն է: Ի՞սկ այս …
Մատը ցույց տվեց նկարում կնոջ ոտքերը միացնող տեղը:
– Ինչու՞ քառակուսի…
– Ես գիտեմ, որ հասկացել եք տիկին, բայց ուզում եք ճշտել, այդպես չէ ՞:
– Օ, այո իհարկե, ես ուզում եմ արվեստի լեզվով լսել:
– Նկարչի պատկերացմամբ կնոջ մարմինը դրախտն է, իսկ դա քառակուսի է, որովհետև խորհրդանշում է աշխարհի չորս կողմերում պաշտամունք դարձած դրախտի նախամուտքը…
– Մոգակա~ն է, ի՞սկ նկարի անունը..
– «Դրախտի նախամուտքը»,- վայրկյանական հնարեց Նելլին:
– Այդպես էլ գիտե~ի,- ասաց քաղաքապետի կինը և մտածեց,
<Նկարը այդ գեղացուն չեմ նվիրի, ի՞նչ պետք է հասկանա Սիսիանի շրջանի Բռնակոթ գյուղի դպրոցն ավարտածը, թող իմ տանը կախված լինի>:

* * *
Հյուրերի գնալուց հետո Կարենը ձեռքի եղած 3000 դոլլարը գցեց սեղանին ու առանց խոսքի, անտրամադիր բարձրացավ ննջասենյակ:
Նելլին մոտեցավ, այդ գումարի վրա ավելացրեց քաղաքապետի կնոջ կողմից ծածուկ իր ձեռքը դրած երեք հատ հարյուր դոլլարանոց թղթադրամները: Ժպտաց:
<Նեղացած է, ավելի լավ է վաղը կխոսեմ>, – Նելլին մոտեցավ գետնին դրված՝ Կարենի նախկին կնոջ նկարին:
<Սա կարելի է Մանեի <Օլիմպիայի> փոքրիկ սեւ կատու վերափոխել: Քաղաքապետի տանը նկարը տեսնելուց հետո նախագահի կինը անպայման կայցելի մեզ, դե իսկ ես իրեն լեզվով խոսել գիտեմ արդեն>:
Հիշեց քաղաքապետի խոսքերը <Դուք՝ արվեստագետներդ, վատ բիզնեսմեններ եք>:
Շուռ տվեց նկարը, հետեւի մասում կապույտ մարկերով գրեց` 8500 $:

* * *
Սենյակը` արվեստանոցը, լուսավորված էր բուխարու մարող, հանդարտ մահացող լույսով:
Սենյակի աջ կողմում աստիճաններն են, որ տանում են ննջարան:
Մեջքով իրար պառկած՝ ձեւացնում են, թե քնած են:
«Ինչու՞ այլանդակեցիր իմ երազանքը, դա իմ ամենօրյա աղոթքն էր, իմ թափառական մուսան:
Ինչու՞: Չէ՞ որ ես քեզ վստահում էի»:
«Քեզ ծովի օդն է հարկավոր, սիրելիս, իսկ այդ քաղքենիները թող գրողի ծոցը կորչեն իրենց դրախտի նախամուտքերով,
դու ինձ շատ ես պետք, շա~տ»:

Ստեփան Հարությունյան

(Ստեփան Ումառ)

 
1 Comment

Posted by on August 23, 2012 in Չափածո

 

Tags:

Վահե Ավետյանի հիշատակին

Որտե՞ղ էիր, Տեր,
Որ քո զավակն անարժան ձեռքից,
Զրկվեց ապրելու իր իրավունքից:

Որտե՞ղ էիր, Տեր,
Երբ տխմար զանգվածն ավազակների
Արյունն էր խմում մահվան դեմ ելած
Առաքյալների:

Որտե՞ղ էիր, Տեր,
Մի՞թե զբաղված էր աջդ սրտագին,
Որ ցույց չտվեց կյանքի ու մահվան մութ խաչմերուկում
Պայքարի ելած բժշկի ուղին

Որտե՞ղ ես լինում,
Որ բարդութավորված տականք այրերի,
Տականք պետերի հրամաններով
Կյանքից զրկվում են դեռ կյանք չտեսած,
Ինքնաձիգները քունքին դեմ տված
Զավակները Քո:

Որտե՞ղ կլինես, ասա ինձ խնդրեմ,
Երբ նորից գա պահն ապավինելու,
Որ կրծքիս սեղմած Հայոց Նարեկը՝
Ես չբղավեմ
«Հեյ, ո՞վ կա այդտեղ…
գոնե մեկն ու մեկը»:

Որտե՞ղ ես հիմա,
Տեր իմ իմաստուն,
Կտաս պատասխան
Բժիշկ Վահեի դստեր այն հարցին
Թե «պապան ո՞ւր է, ե՞րբ է գալու տուն»:

Ստեփան Հարությունյան

(Ստեփան Ումառ)

 
1 Comment

Posted by on August 2, 2012 in Մշակույթ, Չափածո

 

Tags: ,

Երբ խոսում են ստվերները

«Խօսքը կատարեցեք, միայն մի լսեք ինքզինքդ խաբելով»: Յակոբոս1:22

– Սու~ս, կամաց, կլսե~ն:
– Թող լսեն, ի՞նչ է ես իրավունք չունեմ իմ ստվերի հետ բարձրաձայն խոսելու:
Ո՛չ, չունեմ, քանի որ նման խոսքեր բարձրաձայն չեն ասում, այդ բառերը պետք է շշնջալ, շշնջալ ականջին, պարանոցին, շրթունքներին…
Այդ բառերը ձայնի բարձրությունից վախենում են, փախչում թաքնվում են ստվերների ետեւում ու կարող են տասնյակ տարիներով համբերատար լռել` իրենց տեղը չբացահայտելու համար:
Երբ մի օր էլ շա~տ-շա~տ մենակ կլինես, ստվերները կսկսեն խոսել քեզ հետ, ավելի ճիշտ կկրկնեն այն մի քանի բառը, որոնք տարիներով փակված են եղել՝ հոգուդ ստվերոտ անկյոււններում

«Սիրու~մ եմ, միակն ես, եկա~»:
Դու չես հավատա այդ ձայնին: Չես հավատա, որովհետև դրանք պետք է լինեն շուրթերի շշունջ, այլ ոչ թե ստվերների լեզվով ասված բառեր:
Չես հավատա, բայց հաճույքով կլսես, քանի որ այդ բառերի պահանջը կա, կա, կա…
Ու ստվերդ՝ իր փոքրիկ ու նուրբ չափերով, կփաթաթվի քեզ, ուրիշների աչքերից թաքնվելու համար:
Ներսումդ կսկսվի ստվերի լեզվով մի հեքիաթ-եղելություն, որը չլսելու քո ապարդյուն բազմաթիվ փորձերը հաջողությամբ չեն պսակվի:
Հիշո՞ւմ ես, մի անգամ մեր շքամուտքում համբուրվում էինք, վերելակից հանկարծ դուրս եկավ տատիկս ու ասաց.
– Բա էդ տղան մեղք չի, ամբողջ մարմնով ընկել ես վրան, տուն անցիր:
Չես հիշում:
Իսկ հիշո՞ւմ ես, երբ ասացիր, որ աշխարհում սկզբից գարեջուր, հետո նոր միայն ինձ ես սիրում:
Չես հիշում:
Հիշո՞ւմ ես, երբ իմ ծննդյան օրը հայրս բոլորին հարցնում էր, թե ի՞նչ են սիրում, ինչո՞վ կցանկանային զբաղվել կյանքում, դու պատասխանեցիր.
– Սիրում եմ Ձեր աղջկան ու կցանկանայի ամբողջ կյանքում զբաղվել նրան սիրելով:
Չես հիշում:
Հայրս սիրում էր հաճախ կրկնել.
-Կա՞ այն տղան, զբաղվում է իր սիրած գործով:
Լռում ես:
Խոսիր, մեղադրիր, որ այսքան տարիներ քեզ պահել եմ իմ մեջ, բղավիր, որ ճիշտ չեմ, չնայած մենակ եմ:
Մենակները միշտ ճիշտ են լինում:
Կան Սիրո, Պտղաբերության, Ռազմի, նույնիսկ՝ Գինարբուքի և այլ էլ չգիտեմ թե ինչ աստված-աստվածուհիներ: Բայց կա՞ արդյոք Ստվերների աստված, եթե այո, ապա ես անպայման կերկրպագեմ միայն նրան: Եթե մինչ այժմ չի եղել, ապա թող լինի, թող լինի քո անունով, Լևո~ն, Լևո~ն:

Ինչը քեզ գրավեց: Միթե միայն այն, որ Գալաջյան Արշալույսի հայրը Բեյրութում կոճակի գործարան ունի, թե հենց ինքը` Արշալույսը, որի հետ տասը տարի սովորելու ընթացքում, նույնիսկ մեկ անգամ չես պարել հետը: Երբեք չէի կարող պատկերացնել, որ դու, նորեկներին չսիրելով, կարող ես ամուսնանալ նորեկի հետ:
Լսում ես:

<Խոսում է Ամերիկայի ձայնը… ամեն առավոտ ժամը 7.55 Երևանի ժամանակով և 4.55 Բեյրութի ժամանակով, միջին ալիք MW 1232 kHz, ամեն երեկոյ ժամը 7.15 կարճ ալիք SW 25m 12020 kHz ետևեցեք ռատիօյեն մեր նորություններուն:>

Աչքերը բացեց: Ժամը ութն անց է տասը րոպե: Սովորականից տասը րոպե ուշ:
Տղամարդու ձեռքերի կարոտ մարմինը հաճելի թմբիրի մեջ էր: Կարծես ամբողջ գիշեր նրա մարմինը սիրել էին ինչ որ տարօրինակ ձեռքեր: Ու այդ ձեռքերի թողած հաճելի զգացումը՝ սովորական ձեռքերից ստացված հաճույք չէր, այլ հաճույք՝ ձեռնոցներ հագած ձեռքերից:
Սառը լոգանքը մի քիչ թարմացրեց:
Մարմինը պիրկ էր:
Գեղեցիկ, բայց լքված:
Հայելու մեջ տեսավ իրեն, գոհ չէր իր արտաքինից, ավելին էր սպասում:
Հագավ իր ամենակարճ շրջազգեստը (Լևոնը կարճ սիրում է) մազերն էլ այս անգամ հարդարեց ինչպես որ առաջներում, նայեց հայելուն:
Հիմա գոհ էր իր արտաքինից:
Ստվերը չկար:
Մենակ էր:

«Մենակները միշտ ճիշտ են լինում»,- մտածեց ու դուրս եկավ բնակարանից:
Հիմա, երբ դուռը փակի, անպայման հենց այդ վայրկյանին կբացվի մի հարկ ներքեւում ապրող հարևանի դուռը, (ինքը վաղուց է նկատել, որ հարեւանի տղան այդ ժամին դռան ետեւում միշտ սպասում է դռան փակվելու ձայնին) դուրս կգա հարեւանի 18-ամյա տղան ու, ինչպես ամեն օր, իբր բարևելու համար՝ իր անպատկառ աչքերը կգցի վերեւից իջնող իմ ոտքերին, կնայի ավելի խորը տեսնելու ցանկությամբ:
Թող նայի:
Վաղը կամ մյուս օրն էլ նա է դառնալու ինչ որ մեկի ստվերը, ստվերոտ ձեռնոցներով մի նոր Լևոն, ու երբ նրա հետ էլ գիշերները լուռ վիճեն, արդեն դուրս կգա տանից՝ աչքերը խոնարհած, գլուխը կախ, կգնա փնտրելու ինչ որ մեկի ստվերում թաքնվելու ապահով տեղ:
Հաստատ կգտնի:
Եթե հայրը կենդանի լիներ ու իրեն տեսներ այս տեսքով եւ կարճ շրջազգեստով, հաշվապահի իր բարի աչքերը կկոցած կհարցներ.
– Կա՞ այն տղան, զբաղվում է իր սիրած գործով:
– Այո՛, կա, զբաղվում է իր սիրած գործով` Բեյրութի ֆաբրիկաներից մեկում: Հեռու~, բայց այնքան մոտիկ: Ամեն գիշեր հիշում է ինձ,- կպատասխաներ ինքը:
Ստվերը չկար… բայց մի հարկ ներքեւ սպասումի զույգ ստվերոտ աչքերն անհանգիստ էին:
Անհանգիստ էին, քանի որ սովորական դարձած ժամից ինքն ուշացել էր 10 րոպեով:
Զգացումն այնպիսին էր, որ կարծես ինքն ընդհանրապես ուշացել է ամեն ինչից:

Երթուղային տաքսիում նստելու տեղ չկար: Վարորդն էլ չսափրված, սպորտային կեղտոտ հագուստով էր:
<Խոսում է ….արություն ռադիոկայանը: Հաղորդում ենք թարմ լուրեր:>

Անտիկվար ընդունիչ է, որտեղից էլ ճարել է: Ինչ ռադիոկայան էր, չլսեցի <Բարություն>, <Չարություն> թե՝ <Արդարություն>:

<Այսօր ժամը 7:50 րոպեին Մ.Խորենացու 47ա շենքի, 2-րդ մուտքի 7-րդ հարկի պատշգամբից, առայժմ չպարզված հանգամանքներում, ընկել է 1971թ. ծնված Նարինե Վարդանի Մարգարյանի տրամադրությունը: Դեպքի վայր ժամանած Փրկարարական ջոկատին չի հաջողվել փրկել ջարդուփշուր եղած տրամադրությունը: Դեպքի մանրամասները ճշտվում են:>

Լիքը լցված ուղեւորներից մեկի ձեռքը զգուշորեն սկսեց փորձեր անել շոյելու աջ սրունքը:
Թող ձեռք տա, տեսնեմ դու` իմ անձնական ստվերս, խանդո՞տ ես, թե ոչ:

Հիշում ես մի անգամ ինձ ասացիր, որ ձեռքերով չի կարելի դիպչել միայն թանգարանային նմուշներին, իսկ դու նմուշ չես, ուրեմն…
Մի անգամ էլ, երբ մեր դասարանի իմ հարեւան Աղասն ասաց <Նարինեին, ձեռք չտաս>, դու պատասխանեցիր.
– Բա ինչպե՞ս սիրեմ:
– Լուռ,- պատասխանեց միամիտ Աղասը:
– Լուռ տառապում են, իսկ ես բարձրաձայն եմ սիրելու:

Ստվերները չեն խոսում, նրանք խանդ են սրսկում փշրված տրամադրության ամեն մի փոքրիկ կտորի մեջ:
Ստվերները հիշողության քաղցր տակառի խորքերից բարձրացնում ու օդ են շպրտում՝ արդեն վաղուց փայփայանք չստացած հիշողության մասնիկներին:
Այդ մասնիկներն օդում միավորվելով դառնում են մի աներեւույթ զանգված ու քեզ փաթաթված, քեզ հետ քայլում են, քեզ հետ քնում, քեզ հետ խոսում:
Նրանք սովոր են ստվեր կոչվելու:

Ուշացել եմ 25 րոպե:
– Շեֆը քեզ էր հարցնում,- Մայրանուշը շեֆի գործավարուհին է:
Տեսնես սրա ստվերն էլ է իր նման ճմրթված:
– Եթե մի անգամ էլ ուշանաս..,- սա իմ առաջին ուշացումն է, չեմ հասկանում, թե ինչ է ակնարկում խիստ ու թթու այս դեմքը:
Իհարկե չեմ ուշանա, էլ երբեք չեմ ուշանա, ընդհանրապես:

– Կուշանաս,- ստվերս կողքս էր:
– Չեմ ցանկանում քեզ հետ խոսել,չեմ ուզում,- բղավեց լռությունս:
– Սու~ս, կամաց կլսեն, ավելի լավ է նայիր շեֆիդ սեղանին:

Սեղանի անկյունում մի մեծ ծրար էր, որը չհասկացա ինչպես բարձրացավ ու հայտնվեց իմ ձեռքում:
Բեյրութից էր:
Ծրարը բացելիս մատներս դողում էին, ստվերս էլ չկա: Մենակ եմ ու դրանից դողս շատանում է:
Բայց մենակ չեմ, նամակն ինձ հետ է:

< Հայաստանի Հանրապետության Սեյսմիկ Ազգային Պաշտպանության պետ`
պարոն Սաֆյանին

Հարգելի պարոն Սաֆյան,

Ձեզի տեղյակ կպահինք, որ պօլօրօվին վերճերս Պիբլիական 2 քաղաքներու կործանման նօր վարկած է հայտնված:
Գերմանո յայտնի ջանապարհորդ Էրիխ ֆօն Դենեկենը միտք է յայտնել, որ Սօդօմն ու Գօմօռը կործանվել են միջուկային պայթունեն, ինչպես Ջապոնի Հերոսիմ և Նագասակ քաղաքները:
Հարգանքներով՝
Լիբանանի Սեյսմո կենտրոնի տնօրեն
Գ.Շահ Բազի >

Ներս մտավ թթված դեմքով շեֆս:
– Ցրված ես՝ ինչպես երբեք, այդ նամակն ինչո՞ւ վերցրեցիր, սա է քեզ հասցեագրված:

< N148 դպրոցի 1988 թ.-ի շրջանավարտներին
Ս.թ. մայիսի 29-ին տեղի է ունենալու դպրոցի շրջանավարտների հավաք:
Բոլորի ներկայությունը պարտադիր է:

Հ.Գ.
Դպրոցի վարչակազմը հավաստիացնում է, որ Հայաստանից դուրս ապրող բոլոր շրջանավարտներից ստացվել են համաձայնագրեր:
N148 դպրոցի Վարչակազմ >

Վերջաբան

– Կա՞ այն տղան, զբաղվո՞ւմ է իր սիրած գործով:
Կա, կա, իհարկե կա:
Կա ու կգա զբաղվելու իր սիրած գործով, ու թող խոսեն ստվերները, եթե սիրում են խոսել:
Թող ամեն մեկը զբաղվի իր սիրած գործով:
Ես չեմ ուշացել, ես էլ երբեք չեմ ուշանալու:
… ու ինչքան ցանկանում են թող խոսեն ստվերները:

Ստեփան Հարությունյան

(Ստեփան Ումառ)

 
Leave a comment

Posted by on July 27, 2012 in Չափածո

 

Tags: , , , ,

Անհանգիստ լուսաբաց

– Բժի~շկ,…
– Ծննդաբերության մասին ոչ մի խոսք, սիրտը ծանրաբեռնող ցանկացած վիճակ կարող է ճակատագրական լինել: Նույնիսկ խորհուրդ կտամ հեռու մնալ սեռական հարաբերություններից:
– Ինչքա՞ն կարող է տեւել այս վիճակը:
– Դե դուք բժշկուհի եք, ինքներդ եք հասկանում, որ… գուցե 10 տարի, գուցե տարի, գուցե ամիս:
Ոչինչ հաստատ ասել չեմ կարող:
“Գուցե մե՞կ օր”, մտքում շարունակեց կինը ու վեր կացավ աթոռից՝ հիշելով այն ծարավ աչքերը, որոնք արդեն երեք ամիս է տխրում են: Ինչպե՞ս է նրան բացատրելու այս ամենը:
Այսօր վեցերորդ ամսվա քսանութերորդ օրն է, ու նա պետք է հենց այսօր վերադառնա:
……………………………………..
Տխուր էր ուսուցիչը:
Անհանգիստ ետ ու առաջ էր շարժվում այն լսարանի առջեւ, որտեղ իր տասներկու աշակերտներից ընտրելու էին մեկին` ամենալավին, իր հետ Երկիր մոլորակ գնալու, մարդկային հոգի բերելու համար: Եվ, եթե ընտրված աշակերտը բերեր հոգին, ապա ինքը` ուսուցիչը, վայր էր դնելու իր` ուսուցչի պաշտոնը:
Ուսուցիչն ակամա հիշեց, որ երբ դեռ 399 տարի առաջ ինքն առաջին անգամ գնաց այդ Երկիր կոչված մոլորակը, բերեց մի հռչակավոր աստղագետի հոգի ու այդ օրվանից էլ դարձավ Ուսուցիչ համայն Տիեզերքի:
Այդպես են այստեղի օրենքները:
Միլիոնավոր անգամ նա եղել էր Երկիր տարօրինակ մոլորակում: Գիտեր այն բոլոր տեղերը որտեղից նրան կանչում էին.
– Ե՞րբ պետք է հոգիս առնես…
– Ե՞րբ պետք է մեռնեմ պրծնեմ…
– Ու՞ր ես, Գաբրիել, ինձ էլ տար…
Բայց այս անգամ ուրիշ է լինելու: Կամ կշարունակի իր գործը կամ ինքը կդառնա այստեղի ստրուկը:
Այդպես են այստեղի օրենքները:
… Օդը լցված էր հալած մոմերի, սուրճի սեւ մրուրների, պատռված խաղաթղթերի կտորներից, բայց դրանցից ոչ մեկը չէր խանգարում իր ու աշակերտի նպատակասլաց, սրընթաց շարժմանը:
Կամաց-կամաց նրանց էր մոտենում Երկիր մոլորակի յուրահատուկ հոտը:
Երբ հասան Երկիր, արդեն մութ էր:
…………………………………………
Շենքի ոչ մի պատուհանում լույս չէր վառվում, բացի մեկից:
Լուսավորված սենյակում՝ ձեռքերը կրծքին ծալած՝ ետ ու առաջ էր քայլում մի կին:
…………………………………………
Ուսուցիչը ժպտաց: Աշակերտը ճիշտ էր ընտրել հասցեն:
Հին ու նոր սերնդի մահվան հրեշտակները տեղավորվեցին հենց այդ պատուհանի պատշգամբում:
– Դա ո՞վ է ուսուցիչ, ինչ արարած է:
– Դա Կին է՝ աշխարհում արարված ամենագեղեցիկ էակը:
– Գեղեցիկ է, իսկ ի՞նչ է անում:
– Անհանգիստ է:
– Ինչու՞:
– Որովհետեւ Կին է:
Աշակերտն իր մոտ գրեց բացատրությունը`
ԿԻն- նշանակում է անհանգստություն:
…………………………………………
Հանկարծ կնոջ դեմքի մկանները լարվեցին, ու մի ակնթարթ ստվերներ անցան դեմքի վրայով ու անէացան օդում: Սեղմված շուրթերը բացվեցին՝ բացելով նաեւ մի ժպիտ՝ լեցուն անհասկանալի ուրախությամբ:
Դուռը բացեց դողացող մատներով ու մի քայլ ետ գնաց: Դռների մեջ սկզբում երեւաց դաշտային ծաղիկների մի փունջ, հետո նոր Նա: Կինը ծաղիկները մոտեցրեց դեմքին, շնչեց դաշտերի բույրը ու նորից ժպտաց: Երկու ձեռքերով գրկեց տղամարդու պարանոցը ու շուրթերը մոտեցրեց նրա շուրթերին:
………………………………………….
– Սա էլ Տղամարդն է, ի տարբերություն կնոջ, ոչ խորամանկություն ունի, ոչ հոտառություն: Կինն էլ հենց նրա կողոսկրից է արարվել:
– Իսկ ի՞նչ տվեց կնոջը:
– Դրանք կոչվում են ծաղիկներ, տղամարդու կողմից չասված գեղեցիկ բառերի փոխարինողներն են:
Աշակերտը գրի առավ բացատրությունը.
Ծաղիկներ- տղամարդու կողմից չասված գեղեցիկ բառեր:
Համբույրն այնքան երկար տևեց, որ նույնիսկ ուսուցիչը, որ կյանքից շատ բան գիտեր, ինքն էլ անհանգստացավ:
……………………………………..
Տղամարդու ձեռքերը կամաց-կամաց սկսեցին քանդել կնոջ զգեստի կոճակները:
Մերկացած Կինը տղամարդու ձեռքերում էր: Կնոջ շրթունքները, կրծքերը, ազդրերը պարուրված էին այնպիսի մի մթնոլորտով, որ կարող էին մի 10-15 մետրից մագնիսի նման ձգել ցանկացած էակի:
Եվ տարօրինակն այն էր, որ շրջապատի մարդիկ` պատերից այն կողմ` հանգիստ քնած էին:
………………………………………
Աշակերտը քայլ արեց դեպի կինը: Ուսուցչի ձեռքի հարվածն իջավ նրա գլխին՝ սթափեցնելով նրան:
Դա առաջին դեպքն էր, որ ուսուցիչը ձեռք էր բարձրացնում աշակերտի վրա:
– Սա ի՞նչ էր, ուսուցիչ:
Քրտնախառը դեմքը դեռ պահպանել էր կարմրությունը:
– Ուսուցիչ, ես տեսնում եմ պակաս կողոսկրը, որը դուրս է եկել տղամարդու ոտքերի միջտեղից, թե՞ մի նոր կողոսկր է զոհաբերում նոր արարած արարելու:
Ուսուցիչը ժպտաց:
– Դա սերն է, գերագույնը, որ երբեւիցե գոյություն է ունեցել այս մոլորակում: Բայց մեր ժամանակը սպառվում է: Մնացել է 20 րոպե, շուտով կլուսանա: Ընտրիր զոհին, որին ես ընտրում:
– Տղամարդուն, իհարկե, կինը շատ գեղեցիկ է մահանալու համար, թող ապրի:
Եթե ես էլ ունենայի կողոսկր, ես էլ կզոհաբերեի Նրա համար: Արժանի է…
Աշակերտը մի տող էլ ավելացրեց իր բացատրագրքում.
Կողոսկր- գերագույն հաճույք, որ չունենք մենք` հրեշտակներս, բայց ունեն բոլոր նրանք, ում գրկում հանգչում են գեղեցկությունը, թպրտոցը, հանգիստն ու փոթորիկը:
…………………………………….

Կինն ու տղամարդը գրկախառնված քնել էին: Տղամարդու ձեռքը հանգչում էր կնոջ կրծքի վրա:
Կնոջ հանգիստ, բավարարված դեմքը շրջապատին հաղորդում էր անդորր, խաղաղ լուսաբաց ու տարօրինակ չէր, որ շրջապատի մարդիկ հանգիստ քնած էին:
Կինն անհագիստ շարժվեց: Բացեց աչքերը: Տղամարդը հանգիստ քնած էր, գլխավերևում էլ Ասվածամոր նկարը: Կնոջ մերկությունն ավելի էր ընգծում նրա գեղեցկությունը, բայց այդ գեղեցկությունն արագ ծածկվեց ծաղկավոր խալաթով: Կինը ծնկի եկավ՝ Աստվածամոր նկարի առջեւ:
Նրա շուրթերն ինչ որ բան էին մրմնջում: Միացրած ձեռքերի ափերը կրծքի մոտ հաղորդում էին ջերմություն:
Կիսաբաց աչքերից վառ մանուշակագույն ճառագայթ էր ուղղված դեպի Աստվածամայրը:
………………………………..
– Ուսուցիչ,…
– Աղոթում է տղամարդու համար, երկար կյանք խնդրում նրա համար, խնդրում է իր կյանքի հաշվին ավելացնել տղամարդու կյանքը:
– Երկարը դա 20 րոպե՞ն է… ծիծաղեց աշակերտը:
– Դու դեռ շատ բան չես հասկանում:
Նորից ժպտաց ուսուցիչը:
Աշակերտը մտածում էր, թե ինչպես վերցնի տղամարդու հոգին, ինչ դիրքից:
Նրան ուշադիր հետեւում էր Ուսուցիչը: Հետո Ուսուցիչը ձեռքը թափ տվեց, մտածեց, որ կինը շատ գեղեցիկ է երկար ապրելու համար:
Կնոջ հոգին տեղավորեց փոքրիկ զմրուխտե տուփի մեջ ու…անհետացավ:
………………………………..
Կինն աղոթքը վերջացրեց, վեր կացավ, մտավ խոհանոց, դեղատուփից դեղահաբ հանեց, բաժակից մի կում ջուր խմեց ու միչեւ մահճակալ հասնելը գլխապտույտ զգաց:
Մի կերպ մոտեցավ մահճակալին, փլվեց տղամարդու կողքը, թեւերով գրկեց. «Տեսնես առավոտյան կհասցնի” սուրճ խմել» ու փակեց աչքերը` այլևս չբացելու պայմանով:
…………………………………..
Աշակերտը նման վերջաբանի պատրաստ չէր: Տետրում դեռ մնացել էին չլրացված բառեր, որոնց իմաստն ինքը չգիտեր…
Տղամարդ-…
Կնոջ կողմից չասված բառեր-…
Կնոջ կողոսկր-…
Աշակերտն ինքնուրույն էր լրացնում դրանք
Տղամարդ-հանգիստ քուն, երբ կողքը կինն է
Կնոջ կողմից չասված բառեր- աղոթք տղամարդու համար
Կնոջ կողոսկր- գերագույն հաճույք, որ չունեն հրեշտակները, բայց ունեն բոլոր նրանք, որոնց գրկում հանգչում է վայրի գեղեցկությունը, շատ արագ հանգչող փոթորիկները…
…………………………………..

Տղամարդը քնի մեջ շարժվեց, ձեռքով փնտրեց ու գտավ կնոջ մարմնի հետ սառչող կուրծքը, քնի մեջ ինչ որ բան քրթմնջաց ու ոտքը գցեց կնոջ վրա:
Լուսանում էր:
……………………………………..
Աշակերտը չգիտեր, որ երբ կնոջ մարմինը հանձնեն հողին, իր ետեւից կգա Ուսուցիչը, բայց արդեն Աշակերտին տանելու՝ որպես ստրուկ: Ուսուցիչն այդ մասին չէր զգուշացրել աշակերտին:
………………………………………
Քաղաքում մահն էր:
Քաղաքում վխտում էր մահվան անկարող հրեշտակը:
Շրջապատի մարդկանց վիճակված չէր լուսաբացն ընդունելու խաղաղ:

Ստեփան Հարությունյան

(Ստեփան Ումառ)

 
Leave a comment

Posted by on July 25, 2012 in Չափածո

 

Tags: ,

 
%d bloggers like this: